ΚΡΥΠΤΟΤΣΙΚΝΙΑΣ (Ardeola ralloides)

Ο κρυπτοτσικνιάς είναι ένας μικρόσωμος ερωδιός – ( ένα μεγάλου μεγέθους πουλί) με μήκος 40 – 45 εκ. και άνοιγμα φτερών 70 – 90 εκ. Η επιστημονική του ονομασία είναι ( ardeola ralloides – ερωδιίσκος ο ραλλοειδής) και η αγγλική του Sguacco Heron. Είναι μεταναστευτικό είδος και έρχεται στις περιοχές φωλιάσματος το Μάρτιο και αναχωρεί το Σεπτέμβριο. Τον ερωδιό της περιγραφής είχαμε την ευκαιρία να τον συναντήσουμε χθες Σάββατο στη λίμνη του Αγίου Νικολάου, να τον δούμε από κοντά, να τον παρατηρήσουμε και να τον φωτογραφήσουμε.

 Δεν υπάρχει διαφοροποίηση μορφής μεταξύ αρσενικού και θηλυκού ούτε όσον αφορά το μέγεθος ούτε και τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά. Έχει κοντό λαιμό και πόδια σε σύγκριση με τους υπόλοιπους ερωδιούς. Ο χρωματισμός του είναι εντυπωσιακός. Το κεφάλι , ο λαιμός και το πάνω μέρος της πλάτης είναι κιτρινοκόκκινο καφέ. Το κάτω μέρος της πλάτης, η κοιλιά και η ουρά είναι λευκά. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής αποκτά ένα έντονο ξανθοκόκκινο χρώμα, ενώ τα λευκά μέρη δεν αλλάζουν. Το μακρύ ράμφος γίνεται γαλάζιο με τη μύτη πάντα μαύρη και τα κίτρινα πόδια να παίρνουν ροζ απόχρωση.

 Ο κρυπτοτσικνιάς δεν είναι θορυβώδες πουλί, ακούγεται μόνο κατά την περίοδο της αναπαραγωγής. Τρέφεται με βατράχια, έντομα και μικρά ψάρια. Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής , που στην Ελλάδα είναι μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου, δημιουργούνται τα ζεύγη και κτίζουν τη φωλιά τους. Το θηλυκό γεννά 4 – 6 αυγά. Όταν βγουν τα μικρά τα αναθρέφουν και οι δύο γονείς, τα οποία πετούν μετά από 40 ημέρες. Στο πουλί αρέσουν οι περιοχές που έχουν γλυκό νερό με μικρό βάθος και πλούσια βλάστηση στις όχθες.

 Είναι ένα είδος που το συναντούμε στη Νότια Ευρώπη, τη Βόρειο Αφρική και στην Κεντρική Ασία, εξαίρεση αποτελεί το Δέλτα του Νείλου που τον βρίσκομαι όλο το χρόνο. Στην Ελλάδα έρχεται το Μάρτιο και αναπαράγεται στη λίμνη της Καστοριάς, στις Πρέσπες, στον Αμβρακικό Κόλπο, στη Λίμνη Κερκίνη, στο Δέλτα Αξιού και στη λίμνη Μητρικού. Κατά την μετανάστευση μπορούμε να τον συναντήσουμε σε όλη τη χώρα. 

 

ΤΟ ΠΤΗΝΟ ΑΚΤΙΤΗΣ (ΑCTITIS)

Ο Ακτίτης είναι αποδημητικό πουλί, και το όνομα του οφείλεται στην ελληνική λέξη «ακτίτης» που σημαίνει , εκείνος που κατοικεί στην ακτή. Γένος χαραδριόμορφων πτηνών, της οικογενείας των Σλολοπακιδών, με μόνο δύο είδη.

 Τα πουλιά αυτά είναι μικρού μεγέθους (μήκος περίπου 20 Cm) με κοντή ουρά, ψηλά πόδια και μικρό κεφάλι, ενώ συγγενεύουν με τη Μπεκάτσα. Το ράμφος τους είναι συνήθως μακρύτερο από το κεφάλι και το φτέρωμα τους έχει λευκόγκριζο χρώμα. Ζουν σε βάλτους, σε έλη και κοντά στις λίμνες και τους ποταμούς. Στην περιοχή μας τα συναντούμε συχνά στον υγροβιότοπο της Ελούντας από όπου είναι και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο. Και τα δύο είδη του πουλιού τρέφονται κυρίως με έντομα και διάφορα ασπόνδυλα από τις ακτές. Το αρσενικό είναι αυστηρά μονογαμικό και συμμετέχει στην επώαση και την ανατροφή των νεοσσών. Στην Ελλάδα είναι γνωστό και με την κοινή ονομασία Ποταμότρυγγας.

 Στην Ευρώπη το πιο συνηθισμένο είδος είναι ο Υπόλευκος Ακτίτης (Actitis hypoleucos) που ζει στις βόρειες χώρες και τον χειμώνα μεταναστεύει νοτιότερα. Το ύψος του φτάνει τα 22 εκατοστά και ζυγίζει 40 έως 80 γραμμάρια. Το άλλο είδος (Actitis macularius) είναι ελαφρώς μικρότερο και φθάνει σε μήκος τα 20 εκατοστά και το βάρος του τα 60 γραμμάρια. Αναπαράγεται από την Αλάσκα μέχρι τις ακτές του Λαμπραντόρ.